Biografia
Tadeusz Miciński urodził się 9 listopada 1873 roku w Łodzi, w domu przy ulicy Piotrkowskiej 29, na którym widnieje tablica pamiątkowa ku czci poety. Zmarł w lutym 1918 roku pod Czerczerskiem, w guberni mo-hylowskiej, na Białorusi. Rodzice jego, Wanda i Rudolf Micińscy, w okresie rozbiorów Polski byli obywatelami austriackimi. Ojciec pracował jako geometra przy budowie kolei żelaznej, łączącej Kalisz z Warszawą. Przyszły poeta szkołę średnią ukończył w Warszawie. "Już w V Warszawskim Gimnazjum - podaje wnuczka poety, Irena Micińska - należał do tajnych samokształceniowych kółek uczniowskich, zaczął twardą pracę nad kształtowaniem własnego charakteru oraz intelektu wśród grona kolegów, między którymi byli tacy wybitni w przyszłości ludzie, jak Antoni Bolesław Dobrowolski - geofizyk i meteorolog, podróżnik, badacz Antarktydy; Gustaw Daniłowski - poeta i powieściopisarz; Karol Drac - jeden z pierwszych badaczy fotografii barwnej; Bolesław Miklaszewski - chemik i ekonomista, jeden z założycieli Wyższej Szkoły Handlowej w Warszawie, oraz Władysław i Stanisław Grabscy - znani ekonomiści". W gimnazjum, które miało wysoki poziom nauczania, Miciński doskonale opanował m. in. język rosyjski, co pozwoliło mu poznać dzieła wybitnych klasyków rosyjskich. "Zainteresowania kulturą rosyjską - odnotowała Irena Micińska - rozwijał i po opuszczeniu szkoły. Dzieła Puszkina, Lermontowa, Niekrasowa, Dostojewskiego i Lwa Tołstoja były dla niego wzorcem i w okresie, kiedy kształtowała się jego osobowość pisarska". W latach gimnazjalnych Miciński borykał się z wielu trudnościami materialnymi, zmuszony był zarabiać jako korepetytor, z wydatną pomocą przyszła mu w tym okresie jego starsza siostra, nauczycielka.
W 1893 roku Miciński podjął studia wyższe na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Kraków, choć wcielony do Austrii, tętnił polskim życiem kulturalnym, naukowym i artystycznym. Przyszły poeta niebawem nawiązał kontakt ze środowiskiem literackim, m. in. z Ignacym Maciejowskim (pseud. Sewer), prozaikiem i dramaturgiem, który opiekował się młodzieżą literacką. Z tego okresu datuje się też jego przyjaźń z Arturem Górskim, późniejszym autorem głośnego cyklu programowych artykułów "Młoda Polska" oraz wybitnym historykiem literatury.
Pierwszy swój utwór, którym był poemat Łazarze, opublikował Miciński w 1896 roku na łamach warszawskiego miesięcznika "Ateneum". Tego samego roku zadebiutował również jako dramaturg, napisanym wspólnie z Sewerem utworem naturalistycznym Marcin huba, który wystawił teatr krakowski. W 1896 roku podjął też pierwsze próby prozatorskie, uwieńczone nagrodą dziennika "Czas", który przysłaną na konkurs nowelę Micińskiego pt. Nauczycielka opublikował na swych łamach.
